|
|
|
|
|
عمر، رودخانه ای ست که هرچه می گذرد، عمیق تر می شود. وای بر آنکس که شناگری نیاموزد
زندگی به من آموخت که چگونه گریه کنم ام گریه به من نیاموخت که چگونه زندگی کنم.....تو نیز به آموختی چگونه
دوست بدارم اما به من نیا موخت که چگونه تو رو فراموش کنم
همیشه توی یه ارتفاعی از جو . دیگه ابری وجود ندارد ! اگه یه وقتی اسمون دلت ابری بود بدون به اندازه کافی اوج نگرفتی
ببین حتی توی اوج آسمون هم یک ابر سیاه هست که مال تو هستش؟؟؟؟
کی گفته؟؟؟؟ مطمئن باش اینطوری نیست |
||
|
+
نوشته شده در دوشنبه 10 مهر1385ساعت 6:47 قبل از ظهر توسط حسی جون
|
|
||